Para-archiwum

fotografia; 2011

Para-archive

Montaż fotograficzny, w którym umieszczam, swoją postać w przestrzeni z filmu video z roku 1992.Tematem mojej realizacji nie jest sam pogrzeb, widoczny na taśmie filmowej ale to co dzięki niej staram się uzyskać. Podążając za cytatem Krzysztofa Rutkowskiego z książki „Ostatni Pasaż”, próbuję zmanipulować obraz aby uzyskać swój prywatny cel.

„Już blisko czterdzieści lat temu było wiadomo, że świat realny zamienia się w obraz, a obrazy stają realne, że życie wymyka się ludziom, a obrazy życia zaczynają żyć własnym życiem.”

Punktem wyjścia jest  kaseta VHS a na niej amatorski zapis pogrzebu dziadka  z 1992 roku. Dzisiaj, kiedy technika pozwala na przetworzenie obrazu analogowego w cyfrowy, mogę swobodnie wyselekcjonować interesujące mnie klatki. Próbuję wejść w rzeczywistość sprzed 20 lat, używając montażu fotograficznego. Wchodzę w relacje z osobami mi bliskimi, staram się pocieszyć je w tej trudnej chwili, próbując jednocześnie zwrócić ich uwagę w stronę przyszłości, gdzie wszystko jest już inne, a wydarzenie w którym się znalazłam wiele straciło na znaczeniu i pamięci. Rozmawiam także ze sobą i sprawdzam, czy fotograficzna „rzeczywistość” zmieni coś w „teraz”.  Jest to także naiwna próba ponownego spotkania się z żyjącym jeszcze wtedy ojcem, bo dzięki „żywemu” zapisowi taśmy filmowej, widzę go inaczej niż w pamięci. Moje wtargnięcie w obraz ma charakter autoterapeutyczny,  dotyka też problemu przemijania i do bólu obnaża naszą bezsilność wobec straconego czasu, gdzie jedyną walką jaką mogę podjąć jest manipulacja obrazem.